Wieś Witów

Wieś Witów została sprzedana w 1257 r. przez księcia Kazimierza Konradowicza biskupowi kujawskiemu Wolimirowi za 30 grzywien. Przynajmniej od schyłku XIV w. znajdowała się w posiadaniu szlacheckim. W Witowie zachował się ładny dworek klasycystyczny z I połowy XIX w. Parterowy, zbudowany na planie prostokąta, z dachem pokrytym gontem, z gankiem wspartym na czterech kolumnach, zwieńczony tympanonem. Urzeka stylowością i bielą ścian, pięknie kontrastujących z zielenią parku.

Wieś położona jest na skraju lasu (360 ha). W czasie badań archeologicznych prowadzonych w lesie witowskim w latach 50-tych XX wieku odkryto ślady kultury wędrownych łowców reniferów (11 - 10 tys. lat temu) a oraz myśliwych i rybaków (9.5 i 7 tys. lat temu) Witów jest jednym z najcenniejszych stanowisk archeologicznych w środkowej Polsce.

W okolicy Witowa znajduje się projektowany rezerwat przyrody „Silne Błota”. Jest to naturalny (ale powiększony podczas eksploatacji torfu w XIX wieku oraz w czasie II wojny światowej) zbiornik o powierzchni ok. 21 ha, wraz z fragmentami torfowisk wysokich, otoczonych kompleksem wydm. - siedlisko rzadkiej roślinności a także oaza ptactwa oraz licznych płazów. Obszar objęty programem „Natura 2000” jako planowany rezerwat, w którym ochronie podlegać ma roślinność bagienna oraz miejsca lęgowe ptactwa wodno-błotnego.

Na terenie rezerwatu i w otulinie około 220 gatunków roślin, w tym wiele chronionych: kruszyna pospolita, kalina koralowa, grążel żółty, grzybień biały, storczyk szerokolistny i plamisty, konwalia majowa, turzyca obła, łyszczec baldachogronowy. Miejsce godowania i żerowania płazów m.in. traszki grzebieniastej i kumaka nizinnego. Lęgowisko rzadkich gatunków ptaków, m.in. bociana czarnego, bąka, bączka i żurawia, łabędzia niemego, błotniaka stawowego. naturalny, wypłycony, zarastający zbiornik wody pośród torfowisk. Występuje tu ok. 220 gatunków roślin, w tym wiele chronionych.

Osobliwością przyrodniczą i kulturową okolic Piątku jest Łysa Góra, wzgórze na skraju wsi Oreniczki wzmiankowanej po raz pierwszy w 1386 r., nad rzeką Maliną. Według badań archeologicznych z 1986 r. jest to przykład grodziska stożkowatego. Na szczycie sztucznie usypanego kopca stała niegdyś drewniana budowla, prawdopodobnie mająca charakter wieży, funkcjonująca od połowy XIV stulecia po wiek XV. Okoliczna ludność miejsce to nazywa "Kopcem Tatarskim". Mogłoby to wskazywać, jak chce legenda, iż jest to zbiorowa mogiła lub kurhan. Według innych teorii Łysa Góra może być naturalnym wzgórzem, ostańcem po większym kompleksie wydm. Wskazywać może na to rodzaj materiału skalnego (piasek drobnoziarnisty o matowej powierzchni) budujący wzgórze.

Na wzgórzu pochodzenia naturalnego, mogła istnieć budowla obronna, która pełniła rolę tzw. grodziska refugialnego. Ludność chroniła się w nim, tylko w momentach zagrożeń.

O nas, czyli Gminie Piątek

logo Gminy Piątek

Od północy obszar Gminy Piątek oparty jest na Pradolinie Warszawsko-Berlińskiej, która w kierunku południowym przechodzi w Równinę Łowicko-Błońską. Dalej na południe obszar gminy obejmuje fragmenty płatów wysoczyzny, porozcinanych dolinami Maliny, Strugi i Moszczenicy. Równinny teren, urozmaicony jest dolinami niewielkich rzek oraz wydmami śródlądowymi. Cały obszar leży w obrębie moreny dennej zlodowaceń środkowopolskich, stąd w podłożu występują gliny, piaski i żwiry. Wykształciły się na nich niezbyt żyzne gleby brunatne i płowe.

Czytaj więcej..

Ciekawe fotografie